Nooit te oud voor iets nieuws

Vandaag was ik voor de derde maal op bezoek in een penitentiaire inrichting. Daarvoor was ik nog nooit in een dergelijke inrichting geweest. Overigens was ik daar niet op bezoek bij een bekende, ik was daar om een paar uur in de twee weken binnen deze instelling een kleine afdeling bij te staan. De werkzaamheden bestaan uit het begeleiden van gedetineerden met hun contacten in de buitenwereld. Denk daarbij aan verzekeringen, gemeentes, woningbouwverenigingen, enzovoort. Ingewikkeld? Nee dat niet. Interessant? Dat eigenlijk weer wel. Ikzelf ben jarenlang werkzaam geweest bij diverse bedrijven. Instituten met winst, verlies, verschillende afdelingen die met, tegen en bij elkaar langs werken. Het bijzondere is dat zo een PI eigenlijk niet veel anders is dan een bedrijf. Met dit verschil uiteraard dat de grootste afdeling er niet geheel vrijwillig verblijft. De directeur en plaatsvervanger, administratie inclusief back office, restaurateur, maatschappelijk werkers, bewakers en al het ander personeel doen dit voor hun brood. Maar de mensen waar het werkelijk om draait, de gedetineerden, die uiteraard niet. En toch is er een overeenkomst er bestaan samenhang en een bijbehorend doel. Tenminste voor zover ik als leek kan overzien. Gaat het er bij commerciële organisaties nog om het ontwikkelen en verkopen van een product en daarmee winst te maken. In een PI lijkt lijkt de winst te zitten in de confrontatie tussen dader en slachtofferschap een menswaardig bestaan en het weer loslaten. Maar misschien vergis ik mij en gaat het gewoon om vergelding, zoals gezegd ik ben een leek.